Blog

Silent Scream ook te zien in Theater Peeriscoop, Gorinchem.

Op 16 juni presenteert Sofie Edelbroek de aangrijpende korte film “Ode aan mijn moeders pijn”, over seksueel geweld, femicide en intergenerationeel trauma. Tijdens deze avond wordt u verder meegenomen in dit indringende thema via dans en poëzie van Cézanne Aylin Penderen en muziek van Isza Zwart.

Dit verhaal raakt ons allemaal. Femicide kent namelijk meer slachtoffers dan alleen het directe slachtoffer. Het wordt voorafgegaan door diepgewortelde misogynie — iets waar wij als samenleving wél invloed op kunnen uitoefenen.

Want wie staat er stil bij een wond die niet kan helen? Wie spreekt zich uit voor de vrouwen, die met velen zijn?

Een avondvullend programma waarin kunst en urgentie samenkomen rond thema’s die niet genegeerd mogen worden.

Praktische informatie

·       Aanvang: 20.30 uur
·       Entree: € 10,00
·       Foyer en kassa geopend vanaf: 19.30 uur

My own interlocutor
A solitary conversation
Follow on Substack to read and see more

My photographic self-portraits are made in solitude. There is no crew, no assistant, no one standing behind the camera except myself. The process often evokes a profound sense of loneliness, yet it is a loneliness I need. It creates a space in which I can come closer to myself than I can in everyday life.

When I work, it feels as though I am in conversation with myself.

Here you can find me: @LILITHSELF

Kom je samen de bloemetjes buiten zetten bij galerie Jabelle, Schiedam, op 20 juni?

Wall flowers & Wild Women 
You can’t live with them, you can’t live without them.
Galerie Jabelle nodigt u van harte uit voor Wall flowers & Wild Women, een bijzondere groepstentoonstelling waarin zes kunstenaars ieder hun eigen visie geven op kracht, kwetsbaarheid, schoonheid, verlangen en vrijheid.
Tussen stille muurbloempjes en ontembare wilde vrouwen ontstaat een wereld vol liefde, humor, passie, melancholie en verleiding. De tentoonstelling beweegt zich tussen romantiek en rebellie, tussen tederheid en kracht, tussen dromen en werkelijkheid.
Met werk van:
 Jacques Tange
 Robert van der Kroft
 Rob van ’t Hof
 Berry van Galen
 Henriëtte van Gasteren
 Marjon Merckelbach
Van schilderkunst en illustratie tot fotografie en beeldende verhalen: iedere kunstenaar brengt een unieke stem in deze dialoog tussen zachtheid en wildheid.
Kom kijken, laat u verrassen, ontroeren en inspireren door een tentoonstelling die raakt, schuurt, verleidt en soms een glimlach oproept.
 Feestelijke opening
Zaterdag 20 juni 2026 om 16.00 uur
 Tentoonstelling
20 juni t/m 30 juli 2026
 Galerie Jabelle
Lange Haven 70
3111 CH Schiedam
Wij hopen u te mogen verwelkomen!
Kunst die raakt. Verhalen die blijven.
“Want laten we eerlijk zijn: zonder wall flowers en wild women zou de wereld een stuk minder interessant zijn.”

Compliment van gisteren: ‘Ik vind je zo stoer’.
Volg me op Substack: https://substack.com/@lilithself

Zelfportret: Lilith on the edge

Op zondag 31 mei is mijn dubbel-tentoonstelling Silent Scream – Mirrorbound/Still me? in de Ateliers van Museum De Wieger Deurne voor het laatst te bezoeken.
Ik ben aanwezig bij deze finissage / meet & greet tussen 13.00-17.00 u. Je bent van harte welkom!
Aanmelden is niet nodig, een geldig entreebewijs (of museumjaarkaart) wel.

Dank DMG Deurne voor de aandacht.

Het is fantastisch om samen iets te maken dat eerst alleen nog in het hoofd bestond. Ineens begint het te leven. Een tekst, een melodie, een stem, muziek; alles bij elkaar wordt het een lied. Zonder jou waren het misschien alleen woorden op papier gebleven.

Wat een geluk dat we elkaar ooit zijn tegengekomen, mijn lief. Henk Temming

Volg me op Substack: https://substack.com/@lilithself

Compliment van gisteren: ‘Alles en niets staat je’.
Mercikes!
Volg me op https://substack.com/@lilithself

Investeer! De titel van dit jaarverslag is een dringende oproep. De oproep is urgent omdat steeds duidelijker wordt dat afwachten, uitstellen, op de lange baan schuiven niet de neutrale optie is, maar een keuze. En omdat we in Groningen weten wat er gebeurt als noodzakelijke investeringen te lang worden vooruitgeschoven.

31 januari: Wat begon als een fotokunstproject, is veel meer dan dat geworden. In Silent Scream brengt Henriëtte van Gasteren de realiteit van seksueel geweld in beeld. De expositie vertelt verhalen van slachtoffers, naasten en plegers van seksueel geweld. De foto’s zijn meestal gemaakt op de plek waar het seksueel misbruik plaatsvond.

Toen haar dochter in 2017 werd verkracht, voelde ze machteloze woede. Henriëtte van Gasteren heeft haar verdriet, frustratie, onmacht, twijfel, woede, schaamte en liefde omgezet in dit indrukwekkende project.

Teer en gevoelig Waar de expositie ook is te zien, wie het boek ook leest, wie de website ook bezoekt, wie ook meedoet aan een programma of een bijeenkomst bijwoont, altijd constateer je dat Henriëtte van Gasteren iets belangrijks heeft gemaakt. Daar herkenning mee oproept. Erkenning ook. In de woorden van Gerard Reve: het is gezien, het is niet onopgemerkt gebleven.
Dat is een enorme prestatie. Juist omdat het zo teer en gevoelig is. Omdat bij het maken van de foto’s die hier te zien zijn, elke keer het dunne laagje over de wond weer werd losgetrokken. En het weer pijn deed. Net als je dacht dat het dit keer niet zou gebeuren. Niet bij de fotograaf en niet bij de gefotografeerde.
En toch, toch hielp het. Toch was vaak het effect van de fotosessie helend. Zoals veel activiteiten rondom dit project helend zijn. En dus belangrijk. En beklemmend, want we zien niet alleen slachtoffers, maar soms ook de dader.

Schaamte Seksueel misbruik, om deze woorden nu maar uit te spreken, dragen slachtoffers hun hele leven mee. Hoe leef je verder met de schaamte, de pijn en de lichamelijke vernedering? Er is iets onherstelbaar veranderd. Op de gekste momenten merk je dat. En soms ook weer helemaal niet.
Vorig jaar heeft Gisèle Pelicot iets ongekends teweeggebracht. Het verhaal is bekend: haar man drogeerde haar en verkrachtte haar jarenlang. Hij nodigde andere mannen uit om dat ook te doen. 51 van hen stonden terecht.
Hannah Arendt muntte het begrip ‘de banaliteit van het kwaad’. Dat deed ze toen ze in Israël het proces tegen Adolf Eichmann bijwoonde en zag dat dat iemand was van wie je niet al van verre zag: dat is een gevaarlijke man.
Integendeel: kampbeulen of soldaten die de moord op zoveel Joden, Roma en Sinti en homoseksuelen op hun geweten hadden, hun officieren en zelfs Adolf Eichmann – dat waren eigenlijk heel gewone mensen. Ze hadden je buurman kunnen zijn.

Bittere kennis Bij seksueel misbruik zijn de daders meestal bekenden van het slachtoffer. De buurman, de oppas, de oom. Het is vaak deze bittere kennis die slachtoffers van misbruik opdoen. Kennis die niet helpt om te herstellen van een verkrachting. Om je leven weer op te pakken.
Net zoals de stilte niet helpt, als je toch een keer tegen iemand zegt dat je bent verkracht – hoe begrijpelijk die stilte die dan volgt misschien ook is. Want het is nogal een mededeling.
Deze expositie laat de tere, pijnlijke en indrukwekkende kracht zien die slachtoffers van misbruik in zich hebben, als het ze lukt om de schaamte achter zich te laten. En ze de stilte voorbij zijn. Als kijker zie je: ook dit kan een mens. Ik wil Henriëtte heel erg bedanken voor dat inzicht.

René Paas

De crowdfunding voor Silent Scream 2.0 is gisteren succesvol afgesloten. Dank!

De crowdfunding voor Silent Scream 2.0 sluit morgen. Dankzij 132 donateurs is de stand € 16.515 en dat is grandioos.
De reizende expositie Silent Scream geeft een stem aan mensen die te maken hebben (gehad) met seksueel misbruik. Ook worden gesprekken op gang gebracht die vaak moeilijk te beginnen, maar broodnodig zijn. Praat erover! Zwijg niet langer.

Ik houd erg van ronde getallen. € 17.000 is binnen handbereik. Nog € 485 te gaan. Gaat dit lukken?
Deel de link. Doneer. Overtuig die ene vriend of collega. De klok tikt. Samen passeren we glorieus de finish en maken we voortzetting en uitbreiding van Silent Scream mogelijk. 
👉 https://www.voordekunst.nl/projecten/20993-silent-scream-20-het-gesprek-gaat-door-1

Dank aan iedereen die al heeft bijgedragen of gedeeld. Jullie maken het verschil.

Gemeente Nijmegen (Zuid-Gelderland):

Een bijzondere opening van de expositie Silent Scream

Op 13 mei jl. waren we aanwezig bij een indrukwekkende opening van Silent Scream.

Edwin deelde zijn persoonlijke verhaal voor een volle zaal studenten van HAN University of Applied Sciences. Zijn woorden maakten zichtbaar indruk en raakten alle aanwezigen. Precies de reden voor ons als gemeente Nijmegen om deze tentoonstelling door Zuid-Gelderland te laten reizen.

De organisatie vanuit HAN was uitstekend verzorgd, en de oprechte betrokkenheid van de studenten maakte deze dag extra waardevol.

Goed nieuws: het project is nog niet voorbij. De foto’s blijven een tijdje hangen.

Gisteren was Moederdag. Een uitvinding op de kalender, deels commercieel, deels oprecht uit liefde en dankbaarheid.

Op zo’n dag denk ik aan mijn eigen moeder. Ze is er al lang niet meer, en eerlijk gezegd heb ik haar nooit echt goed mogen leren kennen. Dat is een gemis in een vreemde vorm: niet alleen het verlies van iets wat was, maar van wat had kunnen zijn.

En ik denk aan mijn kinderen. Aan de tijd dat ze nog gewoon om me heen waren. Dat knuffelen en vasthouden iets vanzelfsprekends was, geen agenda, geen planning. Nu weet ik dat uitvliegen normaal is, zelfs goed, maar weten en voelen zijn twee verschillende dingen.

Vanochtend zei iemand tegen me: ‘the youth is wasted on the young’, en dat je dat pas begrijpt als je zelf niet meer jong bent. Ik snap wat hij bedoelde. Maar ik zou het woord ‘wasted’ willen omruilen voor iets anders. Die tijd was niet verspild. Die tijd was goed besteed. Dat weet ik, omdat mijn kinderen gisteren geen moment konden bedenken waarop ik onredelijk was geweest. Streng, ja, één keer: ze mochten niet alleen in het donker naar huis fietsen. Al wist ik natuurlijk allang dat het toch weleens gebeurde. Want zo gaat dat: kinderen trekken soms gewoon hun eigen plan.

Als mensen vragen wat ik doe, wat mijn functie is, kan ik veel antwoorden. Maar het eerste wat in me opkomt is altijd hetzelfde woord: moeder. Geen beroep, geen carrière, maar toch het enige antwoord dat voor mijn gevoel echt klopt. 100% liefde terwijl ik aan mijn drie kinderen denk.

Yesterday was Mother’s Day. An invention on the calendar, partly commercial, partly sincere; born out of love and gratitude.

On a day like this, I think of my own mother. She has been gone for a long time, and honestly, I never really got the chance to know her properly. It’s a loss in a strange shape: not only the loss of something that was, but of what could have been.

And I think of my children. Of the time when they were simply around me. When hugging and holding was something natural, no agenda, no planning. I know now that leaving the nest is normal, – even good, – but knowing and feeling are two different things.

This morning someone said to me: ‘the youth is wasted on the young’; and that you only understand that once you’re no longer young yourself. I know what he meant. But I would want to swap out the word ‘wasted’ for something else. That time was not wasted. That time was well spent. I know this, because yesterday my children couldn’t think of a single moment when I had been unreasonable. Strict, yes, once: they were not allowed to cycle home alone in the dark. Though of course I’d known for a long time that it happened anyway sometimes. Because that’s how it goes: children simply make their own plans.

When people ask what I do, what my role is, I could give many answers. But the first word that always comes to mind is mother. Not a profession, not a career, and yet the only answer that, to me, truly fits. 100% love, as I think of my three children.

Check out my new post on Substack. Click here to read: LILITHSELF
Lilith is back. Follow me!

Dankzij een symposiummiddag zoals afgelopen zondag in Museum De Wieger gebeuren er waardevolle dingen.

Sprekers geven het voorbeeld door hun misbruikervaringen te delen met een publiek. Dat opent ruimte; mensen die nooit eerder over hun eigen misbruikverleden spraken, durven dat nu wel. Soms in klein gezelschap, soms juist voor een grotere groep.

Ook WingWays liet zien wat betrokkenheid kan betekenen. Samen met medewerkers steunden zij een collega (met een donatie voor voordekunst.nl) die via Silent Scream haar verhaal deelde. Zij dacht dat wat haar was overkomen misschien ‘te klein’ was. Maar seksueel misbruik laat zich niet meten. Wat iemand meemaakt, heeft impact; op het leven, toen en daarna. Dat mag niet worden gebagatelliseerd. (Mijn dank is groot WingWays.)

Hieronder volgt de tekst van deelnemer Luca van Wersch, als illustratie van de impact die een bijeenkomst als deze kan hebben.
Zwijgen is zeker niet altijd goud.
Door de link naar deze crowdfundcampagne te delen steun je de campagne. Dank daarvoor. Doneren mag natuurlijk ook.
Dit is de link: SILENT SCREAM 2.0

Op mijn tenen lopen

Ik was in Museum de Wieger in Deurne, waar een symposium rondom Silent Scream plaatsvond, de expositie van internationaal bekroonde multimediakunstenaar Henriëtte van Gasteren over seksueel geweld die al bijna twee jaar door Nederland en andere landen reist. Henriëtte heeft zowel slachtoffers als daders van seksueel geweld zoveel mogelijk gefotografeerd op plaats delict: terug naar toen, en wat daar op dat moment plaatsvond. Dat dát een serie foto’s oplevert die spraakmakend is, moge duidelijk zijn.

Mijn naam klonk. Ik werd naar voren geroepen om ‘Sterrenstof’ voor te dragen, een gedicht dat ik over dit onderwerp heb geschreven.

Henriette stond naast me. Ik zag haar blik, die ik eerder had gezien op momenten als deze, waarin ik – voor een volle zaal of camera – sprak over mijn ervaringen met seksueel geweld. Achter haar zat Jos, ook een deelnemer aan dit project. Ik keek in de zaal, waar mijn vriendinnen Gidian en Judith zaten. Ik wierp een blik op het scherm achter me, waar de foto die Henriëtte van mij had gemaakt op groot formaat zichtbaar was.

Meisje. Knot. Balletpakje. Maria. Beer. Spitzen.

Op dat moment realiseerde ik me hoe treffend de foto weergaf dat ik mijn leven lang al op mijn tenen loop. Het zweet brak me uit, mijn hart klopte in de keel. Ik duizelde, voelde me breekbaar. En kwetsbaar, hoe ik daar op dat podium stond in mijn witte hemdje met een afgezakte broek. Stout (knuffel) in de rugzak.

Henriëtte. Jos. Gidian. Judith. Stout.

Ik sprak. Koos mijn woorden zorgvuldig. Dat ik besefte dat zwijgen helemaal niet goud is, als ik refereer aan het spreekwoord ‘spreken is zilver, zwijgen is goud’.

Zwijgen is dodelijk. Want daarmee blijf je zelf en iedereen om je heen ronddraaien in een eindeloze lus die zich met een beetje pech ook nog eens in de volgende generaties gaat herhalen.

Ik doorbreek het zwijgen. Het was zwaar om dit alles mijn leven lang te dragen. Om op mijn tenen te lopen en me te verstoppen. Het bracht me fysiek en mentaal naar de rand van de afgrond.

Daar sta ik nu.
Stil. Onbewogen.
Op de grond.
Niet op de tenen.

Het was een bijzondere en ontroerende middag. Dankjewel lieve Vicky Bergman, Roman Giling, Peter Veen, Rolf Bergman en natuurlijk mijn man Henk Temming die me in mijn missie op heel veel manieren steunt. Hij schreef de muziek voor het lied Silent Scream dat via Spotify te beluisteren is. Hier is de link: SILENT SCREAM
Tekst/Zang Henriëtte van Gasteren aka Lilith
Mix Teejay Studio – Music & Sound design
Quote van Vicky: ‘Voor de documentaire, die Roman Giling over mijn leven als ervaringsdeskundige maakt, mochten we in hun studio filmen. Een bijzondere ervaring om van zo dichtbij te zien hoe kunst, muziek en persoonlijke verhalen samenkomen en bijdragen aan bewustwording.
Waar Henriette van Gasteren haar verhaal en dat van anderen vertaalt naar beeld en geluid, onderzoeken wij de kracht en meerwaarde van ervaringsdeskundigheid. Want juist die geleefde ervaringen maken het verschil …. in begrip, in verbinding en in verandering. Kom in het licht met jouw verhaal.’

Fotocollage door Vicky.

Afgelopen week, 23 april jl., was ik kort te horen in Spraakmakers op NPORadio 1. Het onderwerp: crowdfunding. (Het fragment begint rond 1:02:05.) Aan tafel zat Ronald Kleverlaan directeur van het Europese onderzoekscentrum naar alternatieve financiering(ECAF) bij de Universiteit Utrecht. Ik stelde hem een vraag die misschien herkenbaar is: hoe houd je mensen betrokken bij een tweede crowdfundcampagne, zonder dat het voelt als ‘daar heb je haar weer’? Zijn antwoord bestond uit allerlei tips. En eerlijk gezegd had ik ze al toegepast.

Daarom vraag ik nu iets anders. Ik doe een beroep op jullie. Aan iedereen die al heeft gegeven, gedeeld of meegeleefd: wil je deze campagne nog één keer onder de aandacht brengen bij iemand waarvan je denkt dat het voor diegene relevant kan zijn? Waarvan je denkt dat diegene Silent Scream een warm hart toedraagt. Eén persoon kan al een groot verschil maken. Hier is de link: https://www.voordekunst.nl/projecten/20993-silent-scream-20-het-gesprek-gaat-door-1

Crowdfunding kan soms eenzaam voelen; tegelijk weet ik me gedragen door velen.
In 2024 waren er 309 donateurs. Nu staan we op 124. Er zijn nog 27 dagen te gaan.
Hoe meer we ophalen, hoe meer locaties we kunnen bereiken. En hoe meer ruimte er ontstaat voor gesprekken die te lang zijn vermeden. 
Afgelopen jaar heb ik gezien wat het doet; met exposities op ruim 50 locaties in Nederland en België. Mensen zetten stappen. Er komt iets in beweging.

Dank aan iedereen die hier al onderdeel van is. Help je mee om deze campagne verder te brengen? Ik kan dit niet alleen. Help je mee?

Mariëtte Hamer, regeringscommissaris seksueel grensoverschrijdend gedrag en seksueel geweld, schreef het voorwoord t.b.v. het boek Silent Scream. 
Quote: ‘(…) Een maatschappelijk gesprek in gang zetten kan en wil ik niet alleen. Daarvoor zijn heel veel partners nodig. Een van die partners is Henriëtte van Gasteren.’

You can find me on Substack as LilithSelf 
Not a finished story. Not a fixed concept. But something in motion.
Self-portraiture has never been about showing who I am, but about what emerges when I keep meeting myself without a fixed shape.
I once worked under the name Lilith (Love). Not to hide, but to move freely. That movement continues here. Images. Videos. Words.
If you want to follow; this is where it begins. LilithSelf

Ik werk gestaag door aan Silent Scream 2.0. Eerlijk gezegd vraagt het iets van me om dit te blijven dragen en verder te brengen.

Maar… de tentoonstelling verdient het om te blijven reizen. Beter gezegd: de 65 deelnemers verdienen het om gezien en gehoord te worden, juist ook op plekken waar dat niet vanzelfsprekend is. Waar geen budget is. Het gesprek over seksueel misbruik moet nog steeds op gang worden gebracht.

Misschien heb jij mijn crowdfundcampagne al voorbij zien komen. En misschien dacht je: ik kijk het nog even aan. Als je nu aanhaakt, help je mee om mogelijk te maken dat deze expositie kan blijven reizen. Dat er nieuwe foto’s kunnen worden afgedrukt.

En ik merk dat elke vorm van steun, groot of klein, zichtbaar of anoniem, me helpt om hiermee door te gaan.

Voel je vrij om te kijken, mee te doen, of het door te geven: https://www.voordekunst.nl/projecten/20993-silent-scream-20-het-gesprek-gaat-door-1

Op dit moment staan we op:
120 donateurs
€15.660 opgehaald
nog 32 dagen te gaan.
Dankjewel!